Teleopieka – na co zwrócić uwagę?

Założenia systemu.

Przy opracowaniu usługi teleopieki musimy mieć na względzie dwa podstawowe parametry:

  1. Do kogo ta usługa jest kierowana?
  2. W jakich sytuacjach jest istotne jej wykorzystanie?

Ad. 1. Odbiorcą usługi teleopieki są głównie osoby o średnim stopniu niesamodzielności. W ich też przypadku ma to największy sens z punktu widzenia opiekuńczego i finansowego. Ten stopień niesamodzielności można określić jako niesamodzielność pozwalający na w miarę samodzielne życie w obrębie środowiska domowego natomiast większość osób w tym stopniu niesamodzielności wychodzi sama z domu bardzo rzadko lub nigdy. Dla wielu osób z tej grupy lokalizacja GPS jest usługą o wtórnym znaczenie mogącą mieć zastosowanie o określonych przypadkach.

Ad. 2. Jako wzorcową sytuację Teleopieki należy wyobrazić sobie osobę o ograniczonej samodzielności, która w nocy wstając z łóżka upadła i stara się uzyskać pomoc. Bardzo ważne jest nauczenie tej osoby zwyczaju noszenia zawsze bransolety alarmowej. Wszelkie bransolety wymagające ładowania generują olbrzymie ryzyko dla podopiecznych.

Główne błędy i ryzyka w wyborze systemów

  1. System wymagający ładowania co kilka-kilkanaście dni. Jest wysoce prawdopodobne, że pomoc będzie potrzebny w momencie ładownia bransolety lub, że po ładowaniu nie będzie założona lub pozostaje nienaładowana. Systemy Teleopieki powinny być przystosowane bezobsługowego działania przez co najmniej 2-3 lata oraz powinny mieć systemu alarmu technicznego informujące o niskim stanie baterii oraz o wszelkich innych anomaliach funkcjonowania.
  2. Brak komunikacji głosowej lub nieefektywna komunikacja głosowa. Jednym z głównych problemów teleopieki są alarmy głuche. Rozmowa z podopiecznym jest fundamentalna dla ustalenie koniczności, zakresu i rodzaju niezbędnej pomocy.
  3. Skomplikowana obsługa – osoby potrzebująca pomocy działa w stresie i w większości przypadków nie jest przyzwyczajona do . Należy przyjąć zasadę, że „prostota obsługi to bezpieczeństwo”. Dyskwalifikuje to wszelkie rozwiązania oparte na smartwatch-ach lub tabletach.
  4. Zbyt duże, zbyt ciężkie i powodujące odleżyny (plastyk, silikon) opaski alarmowe. Są bardzo szybko zdejmowane przez pacjentów.
  5. Dostarczanie zbędnych danych, pomiarów i alarmów – pomiary nic nie wnoszące z punktu widzenie teleopieki i powiązane z tym alarmy utrudniają lub uniemożliwiają poprawną reakcję w sytuacji alarmowej.
  6. Integracja systemów teleopieki i monitorowania telemedycznego w jednym systemie – zazwyczaj nie spełnia kryteriów systemów teleopieki i nie zapewnia użytecznej informacji medycznej.
  7. Brak analizy procesu udzielania pomocy – na przykład dostępu do mieszkania osoby mieszkającej samotnie lub brak opracowanych procedur i schematów udzielania pomocy.
  8. Brak klasyfikacji alarmów i procedur postępowania
  9. Brak nadzoru medycznego nad alarmami medycznymi.

 

Standardy techniczne i organizacyjne Teleopieki MDT

Standardy techniczne i organizacyjne dla podopiecznych Grupy II MDT